Redirectketens opsporen voor je belangrijkste URLs

Je hoeft niet je hele site te doorlopen. Begin met een lijst van hooguit enkele tientallen adressen die voor je bedrijf het zwaarst wegen. Denk aan de homepage, je belangrijkste dienst- of categoriepagina's, pagina's waar advertenties of nieuwsbrieven naartoe linken en pagina's met veel externe links.

Vul die lijst aan met adressen uit twee bronnen. De eerste is de prestatiegegevens in Search Console. Volgens de Search Console-startgids van Google toont dat rapport verkeer uit Google Search per zoekopdracht, pagina en land. Gebruik het om pagina's te vinden die nu al bezoekers opleveren. De tweede bron zijn je eigen oude adressen: vorige domeinnaam, oude mapstructuur, versies met en zonder www, met en zonder slash en met http. Zulke varianten zijn de meest voorkomende beginpunten van een keten.

Noteer per rij één bedoeld eindadres: het adres dat je wilt dat bezoekers en Google uiteindelijk zien. Zonder die afspraak weet je later niet of een keten klopt.

Volg elk beginpunt hop voor hop. Dat kan met een crawler of via de ontwikkelaarstools van je browser, tabblad netwerk, met behoud van logboek. Een browser toont wat een bezoeker meemaakt. Dat een pagina in de browser laadt of status 200 geeft, bewijst niet dat Googlebot de keten kan crawlen of hoe Googlebot haar behandelt, want Googlebot houdt zich aan robots.txt en een gewone browser niet. Gebruik voor Google waar nodig URL-inspectie in Search Console.

Leg per beginpunt vast:

1. het startadres;
2. elke tussenstap met de statuscode (bijvoorbeeld 301, 302, 307 of 308);
3. het eindadres en de eindstatus (200, 404 of iets anders);
4. of het eindadres overeenkomt met het afgesproken bedoelde adres;
5. de datum en de manier waarop je gecontroleerd hebt.

Let op twee zaken die in geen enkele tool vanzelf zichtbaar worden. Sommige verwijzingen worden niet door de server gedaan maar door JavaScript, bijvoorbeeld via een scriptmatige wijziging van de locatie. Zulke omleidingen zie je soms pas na renderen. De JavaScript-SEO-basisgids van Google beschrijft dat pagina's eerst gecrawld en daarna gerenderd worden, waarbij de pagina enige tijd in een wachtrij kan staan. Controleer dus de weergegeven pagina en niet alleen de ruwe HTML. Let ook op ketens die in lussen eindigen: noteer die apart, want ze hebben geen eindadres.

Gebruik de volgende beslisregels per rij van je blad. Ze zijn bedoeld als eigen werkregels, niet als vaste waarheid voor elke site.

Een belangrijke nuance: het kiezen van een tijdelijke of permanente omleiding is een inhoudelijke keuze. Een permanente omleiding is volgens de documentatie van Google over canonieke URLs een duidelijk signaal dat het doeladres het canonieke adres moet zijn. Gebruik dat dus alleen als je dat ook echt bedoelt. Schrijf je voor een tijdelijke actie een permanente regel, dan stuur je een signaal dat je later weer moet terugdraaien.

Een redirect repareren op serverniveau lost maar de helft op. Veel ketens blijven in stand omdat je eigen site nog naar het oude adres verwijst. Alle interne links horen direct naar het bedoelde eindadres te wijzen. Dat staat ook in de aanbevolen werkwijzen van Google voor canonieke URLs: wijs links binnen je site naar het canonieke adres en niet naar een duplicaat.

Werk de volgende plekken na, in deze volgorde:

1. hoofdmenu, footer en breadcrumbs;
2. links in lopende content, zoals blogartikelen en dienstpagina's;
3. de sitemap: neem alleen eindadressen op, geen adressen die doorverwijzen;
4. de canonical-annotatie op de pagina zelf, die naar het eigen eindadres hoort te wijzen;
5. social profielen, e-mailhandtekeningen, nieuwsbrieftemplates en advertentie-bestemmingen.

Zorg dat je methodes niet tegenspreken. Een sitemap die adres A noemt, een canonical die adres B noemt en een redirect die naar C leidt, geeft Google drie verschillende signalen. Volgens de documentatie van Google moet je niet via verschillende methoden verschillende URLs als canoniek aanwijzen; zo'n combinatie is dus iets om te vermijden. Houd per pagina dus één eindadres aan in alle signalen.

Herhaal na je aanpassing dezelfde meting als in sectie 2 op je lijst van belangrijkste URLs. Het beoogde resultaat is: elk beginpunt heeft nog hooguit één hop, of is een rechtstreeks eindadres, en elk eindadres geeft de afgesproken status.

Gebruik daarna Search Console voor wat je zelf niet kunt zien. Open URL-inspectie voor een paar sleuteladressen en lees de geïndexeerde versie, niet de live test, als je wilt weten welke canonical Google heeft gekozen. De gekozen canonical staat in de geïndexeerde gegevens. Vergelijk die met je blad. Bekijk ook de dekkings- of indexeringsrapporten voor foutmeldingen en waarschuwingen. Volgens de startgids van Google hoef je niet dagelijks in te loggen: een maandelijkse controle of een controle na inhoudelijke wijzigingen is voldoende, en bij nieuwe problemen stuurt Search Console een e-mail.

Wees eerlijk over de onzekerheid. Een herstelde keten garandeert niet dat Google de gewenste pagina meteen of in een bepaalde termijn indexeert. Een canonical-annotatie is een signaal en geen opdracht. Als de gekozen canonical blijft afwijken, onderzoek je welke andere signalen (interne links, sitemap, inhoud) nog naar iets anders wijzen.

Dit voorbeeld is volledig verzonnen en bevat alleen invoer en verwachte controles. Stel dat je een dienstpagina hebt met als bedoeld eindadres https://www.voorbeeld.example/diensten/boekhouding/. Je blad bevat drie beginpunten.

Beginpunt 1 is http://voorbeeld.example/boekhouding. Je verwacht bij de meting een rij hops: eerst naar https, dan naar www, dan naar de nieuwe mapstructuur. Beslissing: één regel van het beginpunt direct naar het eindadres.

Beginpunt 2 is https://www.voorbeeld.example/diensten/boekhouding zonder slash. Verwachte controle: één hop naar de versie met slash, of beter, een canonical die naar het eindadres wijst en interne links die al de slashvariant gebruiken.

Beginpunt 3 is een oude campagnepagina die nu op 404 eindigt. Beslissing: beoordeel of een inhoudelijk passende pagina bestaat. Bestaat die niet, laat dan bewust vervallen en haal het adres uit sitemap en interne links.

Geef het blad zo door: per rij het beginpunt, de gemeten keten, het bedoelde eindadres, de gekozen actie, wie de wijziging doet en de herhaalcontrole met datum. Wie het blad overneemt, kan dan zonder voorkennis nagaan wat al is gedaan en wat nog open staat.

Wil je ook zien welke publieke signalen je website nu uitzendt, bijvoorbeeld in titels, structuur en zichtbare verwijzingen? Bekijk ze via Marketing Scan. Dat is een eerste blik op zichtbare signalen; de controles in deze gids, zoals het volgen van elke hop en het uitlezen van de gekozen canonical in Search Console, blijven werk dat je met je eigen tools en toegang uitvoert.